Verbinding tijdens een tandartsbezoek

woensdag 28 november 2018 12:00
Verbinding tijdens een tandartsbezoek

Deze week ging ik met mijn zoontje naar de tandarts. Er zou een gaatje gevuld worden en hij zag er letterlijk als een berg tegenop. Buikpijn, misselijk (en eigenlijk keihard willen wegrennen).

Ik zei tegen hem in de autorit er naartoe “weet je, al is het voor mij nog zo spannend, toch is het geen optie om nooit meer naar de tandarts te gaan. Al zou dat best kunnen natuurlijk, want er is geen wet die zegt dat je verplicht naar de tandarts moet”

 

Hij keek voor zich uit en zei “dat is voor mij ook geen optie”. Dus ik vroeg hem of hij eigenlijk (hoe spannend ook) zelf koos voor dit tandartsbezoek. Hij knikte.

 

We zaten bij de tandarts, hij kroop tijdens het wachten stijf op mijn schoot en ik wist dat ik nu iets voor hem kon doen. Ik kon aandacht geven aan mijn eigen verbinding. Verbinding met het niet-zichtbare. Verbinding met de kracht die voorbij ons lijf gaat. Verbinding met een gevoel van ontspanning, gedragenheid en vertrouwen dat het Leven op ons past. Ik bleef mijn aandacht hierop richten en even later kon hij plaatsnemen in de welbekende tandartsstoel.

 

Hij ging liggen en alles werd rustig uitgelegd. Hij mocht de nieuwste zonnebril op en hij kreeg een knopje in de hand waarop hij mocht drukken als het pijn deed. Maar toen kwam het moment van verdoven en kwamen er tranen. Dikke dikke tranen. “Ik wil naar huis” waren zijn woorden. Ik had zijn voeten zachtjes vast en bleef mijn aandacht bij mijn verbinding houden. Ik zag hoe de tandarts er voor hem was en ze zei tegen hem “je mag best huilen hoor, dat is helemaal niet erg”.

 

Daarna ging het eigenlijk allemaal heel vlot. Steeds weer legden ze uit wat ze gingen doen en ondertussen waren er gesprekjes onderling over hoe goed het ging en hoe mooi de kies werd.

Ik voelde aan zijn voeten (die ik steeds heb vastgehouden) dat zo nu en dan een vlaag van ontspanning voorbij kwam.

 

En daar was het moment al dat de kies gevuld was. Hij kon uit zijn stoel komen, nog een klein cadeautje uit de schatkist pakken en huppelend gingen we hand in hand terug naar de auto.

Het mooie was nog dat hij me in de auto vroeg: “maar heb ik nou een prikje gehad?”.

 

Uit dit soort situaties haal ik zelf zo-veel. Want ik was als meisje niet anders dan mijn zoontje. Vaak zelfs was ik misselijk tot overgeven toe.

Maar nu merk ik dat ik een keuze heb. Ik heb een keuze in waar ik mijn aandacht op richt. Ja; ik kan zijn angst waarnemen. Ik kan er beschikbaar voor zijn. En Ja ik kan tegelijkertijd mijn eigen aandacht bij mijn verbinding houden. En dat verandert de hele ervaring.

 

Ohja; en leuk om mee af te sluiten; vandaag mocht ik zelf naar de tandarts. En voelde ik in het begin van de behandeling spanning in mijn lijf toenemen. Ik sprak dit uit, ook dat ik het zelf gewaar was en ik nieuwsgierig was hoe ik het verder zou ervaren. Het lukte om contact te maken met mijn buik. En de geluiden en sensaties ervoer ik meteen anders. Bij vlagen kon ik zelfs voelen dat het best wel lekker voelde. 

Hmmmm misschien hebben we volgende keer allebei wel zin in het bezoekje aan de tandarts.

 

 

Wil jij aandacht maken voor Jouw verbinding

Zodat je meer en meer het Leven vertrouwd en alles wat je tegenkomt? 

Een gevoel van veiligheid en gedragenheid?

Lees dan hier alles over de 8 daagse oneindig vertrouwen & verbinding, waarbij ik je via audio’s en video’s inspireer om Jouw verbinding te Leven.

Gun jezelf het Beste. Alleen JIJ kan dat.

http://www.theajurina.com//images/pics_db/images/theajurina.com_Content_d668b52d4a998c58eea6ba644cbadcd5_image001.jpg_2219a6b83e4c197a3b9a99a225419cb9.jpg